Hist. 1547 (Ch. Estienne, De Latinis et graecis nominibus arborum... cum gallica eorum appellatione, 3e éd., Paris, p. 85). Empr. à l'a. prov. amendolla «id.», 1445 (Règlement sur la vente du poisson ds Meyer, Doc. ling. du Midi de la France, Paris, 1909, p. 625: Item amendollas, guavarrons...; prov. mod. mendolo, amendoulo ds Mistral), d'un lat. pop. *mendula, dimin. créé à partir de *maen(ĭ)da, du gr. μαίνις, -ίδος «id.».