| MANCHONNER, verbe trans. Étymol. et Hist. 1888-90 joints manchonnés (Ser, Phys. industr., p. 2); 1927 être manchonné (Champly, Nouv. encyclop. prat., t. 14, p. 130). Dér. de manchon*; dés. -er. |
| MANCHONNER, verbe trans. Étymol. et Hist. 1888-90 joints manchonnés (Ser, Phys. industr., p. 2); 1927 être manchonné (Champly, Nouv. encyclop. prat., t. 14, p. 130). Dér. de manchon*; dés. -er. |