1499 adj. (J. Lagadeuc, Catholicon ds R. Ling. rom. t. 44, 1980, p. 232); spéc. 1550 gramm. (L. Meigret, Tretté de la gramm. fr., éd. W. Foerster, p. 77 : qi interrogatif ; p. 191 : point interrogatif). Empr. au b. lat. interrogativus « qui exprime l'interrogation », terme de grammaire.