| DÉCOURAGER, verbe trans. Étymol. et Hist. 1165-70 descoragier (B. de Ste-Maure, Troie, 16241 ds T.-L.). Dér. de courage*; préf. dé-*; dés. -er. |
| DÉCOURAGER, verbe trans. Étymol. et Hist. 1165-70 descoragier (B. de Ste-Maure, Troie, 16241 ds T.-L.). Dér. de courage*; préf. dé-*; dés. -er. |