1100 caland (Roland, éd. J. Bédier, 2467); ca 1160 chaland (Wace, Rou, II, 2002 ds T.-L.). Empr. au gr. byz. χελάνδιον (ixe -xe s. ds Du Cange, Glossarium ad scriptores mediae et infimae Graecitatis, s.v.).