| BOURROIR, subst. masc. 1reattest. 1758 (De Tilly, Mém. sur l'utilité du charbon minéral, 51 et 56 dans Quem.); dér. de bourrer*; suff. -oir*. − [buʀwa:ʀ]. − Fréq. abs. littér. 1. |
| BOURROIR, subst. masc. 1reattest. 1758 (De Tilly, Mém. sur l'utilité du charbon minéral, 51 et 56 dans Quem.); dér. de bourrer*; suff. -oir*. − [buʀwa:ʀ]. − Fréq. abs. littér. 1. |