1res attest. 1315 belutoir (cité ap. J. Richard, Thierry d'Hireçon, 65 dans R. Hist. litt. fr., 1898, p. 295); 1690 blutoir (Fur., s.v. bluteau); dér. de beluter, bluter*, suff. -oir*.
— [blytwa:ʀ].
— Fréq. abs. littér. : 12.
— [blytwa:ʀ].
— Fréq. abs. littér. : 12.