A.— Mil. xie s. amistet « affection entre deux personnes en dehors des liens du sang ou de l'attrait des sexes » (Alexis, str. 33c ds Gdf. Compl. : Por amistet ne d'ami ne d'amie); dit pour amour
a) 1re moitié xiie s. amistet de Deu (Charlem., 154, ibid. : Vinc en Jerusalem pur l'amistet de Deu);
b) 1558 « amour entre deux êtres de sexe différent » (Marguerite d'Angouleme, Heptam., 3e journée, prol. ibid. : Il y a des dames qui en leurs amitiez n'ont cherché nulle fin que l'honnesteté); 1590-1600 amitié paternelle (Malherbe, Poés., 11 ds DG); p. ext.
1. 1680 « inclination de qqn pour qqc. » (Rich. : Amitié. Prendre de l'amitié pour un mot);
2. 1690 « affinité (d'une chose pour une autre) » (Fur. : Amitié. Il y a de l'amitié entre la vigne et l'ormeau);
3. 1789 « alliance entre souverains » (Marat, Pamphlets, supra ex. 115).
B.— 1re moitié xve s. « marque d'amitié, salutation » (Pèlerinage de Charlemagne, éd. Koschwitz-Thurau, 190 ds T.-L. : Charlemaignes l'en rent amistez et saluz). Du lat. *amicitatem, acc. de *amicitas issu du lat. class. amicitia par changement de déclin. Lat. amicitia attesté au sens A dep. Plaute, Merc., 846 ds TLL s.v., 1892, 49 : sex sodales repperi, vitam, amicitiam, civitatem, laetitiam, ludum, iocum; cf. avec « amour » (Ovide, Ars, 1, 720 ibid., 1893, 21 : intret amicitiae nomine tectus amor); à l'emploi 1 (Augustin, Serm., 20, 2 ibid., 1893, 33 : quamdam familiaritatem et amicitiam cum peccato); à l'emploi 2 (Cicéron, Lael., 24 ibid., 1894, 76 : Empedoclem vaticinatum esse ... quae in rerum natura ... constarent quaeque moverentur, ea contrahere amicitiam, dissipare discordiam); à l'emploi 3 (César, Gall., 1, 3, 1 ibid., 1894, 28 : Helvetios cum proximis civitatibus pacem et amicitiam confirmare). Le sens B ne semble pas attesté en latin.
a) 1re moitié xiie s. amistet de Deu (Charlem., 154, ibid. : Vinc en Jerusalem pur l'amistet de Deu);
b) 1558 « amour entre deux êtres de sexe différent » (Marguerite d'Angouleme, Heptam., 3e journée, prol. ibid. : Il y a des dames qui en leurs amitiez n'ont cherché nulle fin que l'honnesteté); 1590-1600 amitié paternelle (Malherbe, Poés., 11 ds DG); p. ext.
1. 1680 « inclination de qqn pour qqc. » (Rich. : Amitié. Prendre de l'amitié pour un mot);
2. 1690 « affinité (d'une chose pour une autre) » (Fur. : Amitié. Il y a de l'amitié entre la vigne et l'ormeau);
3. 1789 « alliance entre souverains » (Marat, Pamphlets, supra ex. 115).
B.— 1re moitié xve s. « marque d'amitié, salutation » (Pèlerinage de Charlemagne, éd. Koschwitz-Thurau, 190 ds T.-L. : Charlemaignes l'en rent amistez et saluz). Du lat. *amicitatem, acc. de *amicitas issu du lat. class. amicitia par changement de déclin. Lat. amicitia attesté au sens A dep. Plaute, Merc., 846 ds TLL s.v., 1892, 49 : sex sodales repperi, vitam, amicitiam, civitatem, laetitiam, ludum, iocum; cf. avec « amour » (Ovide, Ars, 1, 720 ibid., 1893, 21 : intret amicitiae nomine tectus amor); à l'emploi 1 (Augustin, Serm., 20, 2 ibid., 1893, 33 : quamdam familiaritatem et amicitiam cum peccato); à l'emploi 2 (Cicéron, Lael., 24 ibid., 1894, 76 : Empedoclem vaticinatum esse ... quae in rerum natura ... constarent quaeque moverentur, ea contrahere amicitiam, dissipare discordiam); à l'emploi 3 (César, Gall., 1, 3, 1 ibid., 1894, 28 : Helvetios cum proximis civitatibus pacem et amicitiam confirmare). Le sens B ne semble pas attesté en latin.