1735-1736 « (ici : d'un inanimé) qui témoigne de l'amitié » (Marivaux, Paysan parvenu, 2 ds DG : Un ton amical et familier); 1752 (Trév. : Amical [...] Ce mot est nouveau et n'a rien qui le puisse faire rejeter). Empr. au lat. amicalis, attesté au même sens dep. Apulée pour qualifier Jupiter (Apulée, Mund., 37 ds TLL s.v., 1890, 12 : Iovem plures ... frugiferum vocant, multi urbis custodem, alii hospitalem, amicalem); dep. Ulpien pour qualifier un inanimé (Dig., 17, 1, 10, 7 ibid. 1890, 14 : non animo procuratoris intervenit, sed affectionem amicalem promisit). Cf. mot demi-savant a. fr. amial, 1174, Garnier, St. Thomas, Bibl. nat. 13513, f° 55 r° ds Gdf. : El lieu des saluz ont paroles amials.