Logo Portail
Voir également: adonien, adonienne, adjectif 
Étymologie du Trésor de la Langue Française (1960-1990)
I.—
1. xvie -xviie s. adonique, adj., versif. gr. et lat. (D'Aubigné, III, 289 ds DG : vers adoniques); 1701 adonien, adj., id., Fur. ;
2. 1835 adonien, adonique, subst., id., Ac.
II.—
1. Mil. xvie s. adonien, adj. « d'Adonis » (Ronsard, I, 107 d'apr. L. Mellerio, Lex. Ronsard, 6 : Le pourpre esclos du sang adonien), emploi rare;
2. 1896, adonienne, subst. fém., néol. d'aut. supra ex. 5. I dér. du rad. du lat. adonius, métr. « id. » attesté comme adj. et comme subst. neutre adonium (s. e. metrum) dep. fin ive -début ve s., Serv., Gramm., IV, 468, 23 ds TLL s.v. : quartus secundae odes Horationae versus... qui Adonius dicitur, dactylo et spondio pedibus terminatur; et Id., loc. cit., 460, 14, ibid. : de adonio. Adonium constat dimetro catalectico; cf. lat. médiév. : adj. 1044-1046, Herm. augiensis, De octo vitiis principalibus, 3 a ds Mittellat. W. s.v. : metrum adonium constans ex dactilo et spondeo; suff. -ien*, -ique*. II dér. du rad. du lat. adonius (adoneus) d'Adonis, cf. Auson., 345, 3 ds TLL, ibid., 805, 29 : caedis Adoneae mala gloria fulmineus sus.