COEMPTION
substantif fémininPrononciation et orthographe
[kɔɑ̃psjɔ̃]. [o] fermé à l'initiale ds DG. Ds Ac. 1798-1932. Écrit co-emption avec un trait d'union ds Land. 1834.
Étymologie et histoire
[1788 Encyclop. méthod. d'apr. DG]; 1798 (Ac.). Empr. au lat. class. coemptio « mariage par achat réciproque » puis « achat réciproque ».